Lingua Norvegica

E Vicipaedia
Salire ad: navigationem, quaerere
Schlaegel und eisen yellow.svg -2 Latinitas huius rei dubia est. Corrige si potes. Vide {{latinitas}}.

Lingua Norvegica[1][2] (Norvegice: norsk) est lingua Indoeuropaea, sub familia Germanica subsummata. Cum linguis Danica, Suecica, Islandensi, et lingua Faroensi Germanicam septentrionalem format. Lingua parentalis est lingua Nordica antiqua.

Duae linguae Norvegicae sunt: bokmål (bene adsimilis linguae Danicae) et nynorsk (tenuiter adsimilis linguae Faroensi). Lingua Norvegica intercedit inter linguam Danicam et linguam Suecicam, atque Norvegica Suecicaque linguae mutuo intellegibiles sunt.

Loci recensere

Homines lingua Norvegica in Norvegia primaria utuntur.

Notae recensere

  1. Conradus Gesnerus, Mithridates: de differentiis linguarum (1555) textus ff. 27r-44v; "lingua Nortvegica" Athanasius Kircherus, Turris Babel, sive Archontologia (Amstelodami: Jansson-Waesberge, 1679) textus pp. 212-215.
  2. Ebbe Vilborg, Norstedts svensk-latinska ordbok, editio secunda, 2009.


Stipula Haec stipula ad linguam vel ad linguisticam spectat. Amplifica, si potes!


Maiores linguae Germanicae novissimae
Africana | Danica | Batava | Anglica | Theodisca | Norvegica | Suecica | Iudaeogermanica
Minores Linguae Germanicae novissimae
Faeroensis | Frisica | Islandica | Luxemburgica
Extinctae linguae Germanicae
Anglosaxonica | Burgundica | Crimaeo-Gothica | Francica | Gutnica antiqua | Gothica | Langobarda | Nordica antiqua | Noroena | Protonordica | Saxonica antiqua | Vandalica
Regionaliter recognitae linguae Germanicae
Bavarica | Limburgica | Saxonica | Saterlandiofrisiana | Septentriofrisiana | Germano-Scotica | Ulsterica